Szacuje się, że na świecie produkowanych jest corocznie 220 miliardów puszek. Chociaż opakowania aluminiowe podlegają całkowitemu recyklingowi, odzyskuje się około 55% produkcji światowej. Złoża boksytu, z którego produkuje się aluminium nie ulegają odnowieniu. W Polsce chociaż ostatnio cena kilograma aluminium spadła o połowę, ilość skupowanego aluminium raczej drastycznie nie spadnie. Nie wynika to z wysokiej świadomości ekologicznej naszych rodaków. Cena aluminium oraz dostępność punktów skupu sprawia, że surowiec ten dostarczają głównie tzw. „puszkarze”, czyli najczęściej bezdomni, bezrobotni, oraz coraz częściej emeryci, którzy zbierają puszki ze śmietników i koszy osiedlowych. Stanowi to dla nich dodatkowe a czasem główne źródło utrzymania. Przeciętny konsument woli wyrzucić puszki do kosza lub wyjątkowo wrzucić je do specjalnego kontenera lub postawić obok śmietnika. Sprawę opakowań aluminiowych doskonale rozwiązano w Niemczech. Tamtejszy rząd wprowadził ustawę na mocy, której za każdą puszkę pobierana jest kaucja, której wysokość wynosi 25 centów. Jednocześnie każdy sklep oferujący napoje w takich opakowaniach zobligowany jest do skupu opakowań i zwrotu kaucji. W Polsce niby każdy sklep oferujący napoje w butelkach zwrotnych musi skupować te opakowania, jednak smutna prawda jest taka, że możemy najczęściej je tylko wymienić na pełne lub oddać, ale wyłącznie po okazaniu paragonu zakupu. Można i w naszym kraju wprowadzić kaucję na puszki aluminiowe, ale i tak jak zwykle zapłacą konsumenci a problem odpadów pozostanie.